Przejdź do treści
Kultura

Odkryj Garoé, święte drzewo wyspy El Hierro

Jaka jest historia tego legendarnego drzewa? W czym tkwiła jego tajemnica? Dlaczego było tak ważne dla bimbaches, dawnych mieszkańców El Hierro? Setki lat temu życie na tej niezwykłej wyspie nie należało do łatwych, a wszystko przez brak naturalnych źródeł wody, rzek czy studni. Na szczęście istniało święte drzewo Garoé, które stało się prawdziwym źródłem życia dla całej lokalnej społeczności.

PH24977 1

Historia pierwszych mieszkańców El Hierro mogła potoczyć się zupełnie inaczej i znacznie szybciej dobiec końca, gdyby nie Garoé, czyli majestatyczne, wiecznie zielone drzewo til (z rodziny wawrzynowatych), uznawane przez wieki za główne, a być może wręcz jedyne źródło wody pitnej na całej wyspie. Rosło ono na wysokości 1000 metrów nad poziomem morza i miało moc wywoływania deszczu spod swoich liści. Co więcej, jego nazwa pochodzi z języka Guanczów i oznacza rzekę. Bimbaches (pierwsi mieszkańcy wyspy) gromadzili każdą kroplę wody spływającą z liści Garoé. Wykorzystywali do tego bukłaki, wydrążone pnie oraz niewielkie baseny zbudowane wokół drzewa. To źródło nie tylko zaspokajało ich pragnienie, ale także pozwalało poić zwierzęta gospodarskie i uprawiać zboża, takie jak jęczmień.

Drzewo okazało się również wybawieniem dla Hiszpanów, którzy przybyli na El Hierro. Brak wody pitnej sprawiał, że załogi zaczynały cierpieć z powodu odwodnienia. Wtedy pewna młoda dziewczyna z lokalnej społeczności podarowała im „owoc” deszczowego drzewa, ratując tym samym życie andaluzyjskiego żołnierza, w którym była zakochana. Kilka wieków później, w 1610 roku, potężny huragan nawiedził wyspę i zniszczył to legendarne drzewo. Choć od tamtego wydarzenia minęło już ponad 400 lat, Garoé jak nigdy dotąd pozostaje obecne w sercach mieszkańców El Hierro. Drzewo zostało ponownie posadzone w 1949 roku i od tego czasu stało się jednym z najważniejszych symboli wyspy – jego wizerunek widnieje nawet na lokalnej fladze. Powstało także Centrum interpretacji dziedzictwa, w którym odwiedzający mogą zgłębić historię Garoé i poznać fascynujące szczegóły związane z jego legendą.

Prawdziwy sekret tego niezwykłego drzewa ma swoje źródło w niebie

Bimbaches (pierwsi mieszkańcy wyspy) mieli całkowitą rację, uznając je za święte. Dzięki swojemu położeniu na dużej wysokości i niezwykłej zdolności kondensowania wilgoci z nisko zawieszonych chmur Garoé miało wyjątkową moc – potrafiło przemieniać mgłę w wodę, dając życie wszystkiemu, co rosło wokół. To fascynujące zjawisko naturalne, znane jako „deszcz poziomy”, w połączeniu z unikalnymi właściwościami wulkanicznej gleby, przyczynia się do powstawania niezwykłych, niemal baśniowych lasów, które porastają najbardziej wysunięte na zachód wyspy archipelagu, takie jak El Hierro i La Gomera.

PH13060
PH4890 1
PH19269

Śladami bimbaches

Spacer po tych niewielkich oazach stworzonych przez chmury i podziwianie ich nieskończonych odcieni zieleni może stać się niezwykłym przeżyciem. Na wyspie czekają dobrze oznakowane trasy o różnych poziomach trudności. To idealny sposób, by o każdej porze roku odkrywać unikalne kontrasty i naturalne piękno tych wyjątkowych terenów. Dobrym przykładem jest Ruta del Agua, 16-kilometrowa trasa okrężna prowadząca wokół legendarnego drzewa Garoé. To niezwykła wędrówka przez lasy wawrzynowe i tzw. Fayal-Brezal (zarośla z wrzośca), a po drodze można natknąć się na dawne ruiny i kamienne baseny, a także podziwiać spektakularne panoramy z punktu widokowego La Caldera. Jednym z najbardziej fascynujących przystanków jest nowoczesna elektrownia wodno-wiatrowa Gorona del Viento, która zasila całą wyspę El Hierro w energię odnawialną i nazywana jest „Garoé XXI wieku”.

Petroglifos_Julan_02_EH 1

Innym fascynującym sposobem na głębsze poznanie dziedzictwa El Hierro jest wizyta w Parku Kulturowym El Julan, położonym na przeciwległym krańcu wyspy. To miejsce skrywa jedne z najcenniejszych śladów bytności bimbaches, pierwszych mieszkańców wyspy. Znajdują się tu imponujące petroglify, których znaczenia wciąż nie udało się w pełni odszyfrować, a także pozostałości prymitywnych narzędzi i zmumifikowane szczątki.